بسم الله الرحمن الرحیم
حضرت آیت الله دیباجی اصفهانی
سلام علیکم
خواستم به طور کلی غیبت را که در اسلام حرام اعلام شده است برای ما واضح تعریف بفرمایید.
پاسخ معظم له:
بسمه تعالی
بعدالتحیه و السلام
غیبت از جهت لغت مصدر غاب یغیب اسم مصدر از باب افتعال اغتاب یغتاب میباشد
و از جهت معنی به معنی بدگویی و عیب گویی از مومن است در غیاب او
خداوند متعال در سوره حجرات میفرماید لا یغتب بعضکم بعضا
و پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم فرموده است: انها ذکرک اخاک بما یکرهه
الوسائل، ج۸، ص۵۹۸، ب ۱۵۱ من ابواب احکام العشره، ج۹.
ابوذر معنی غیبت را از پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم سوال نمود فرمود آن است که برادر ایمانی خود را به چیزی یاد کنی که او دوست ندارد. کلمه ما موصول است کلام و فعل و اشاره به هر چیزی که سبب نارضایتی مومن غیبت شونده شود را شامل میشود. القاب مضمومه را نیز شامل میشود اسمهایی که شهرت یافته و در عرف مردم آنها را مذمت و اهانت میدانند. از جهت غیبت یا از جهت اهانت به مومن حرام میباشد مانند اکول (پرخور) نؤم (پرخواب) حسود بخیل حریص و…
و همچنین اگر به قصد مذمت و اهانت بگوید فلان اعمی (کور است) فلان احول (دوبین است) فلان اعرج (شل است) نقل شده که پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم فرمود المؤمن حرام کله عرضه و ماله و دمه(۱) آبرو و مال و خون مومن محترم است
و کفاره غیبت آن است که استحلال شود از غیبت شونده طلب حلیتت کند و اگر ممکن نیست استغفار و برای او دعا کند.
شنیدن غیبت نیز حرام است باید مانع غیبت شود
۱: مستدرک الوسائل، ج۹، ص۱۳۶، احکام العشره.
والله العالم
بازدیدها: ۱